W:O:A 2015 Report – Day 2 (31.07.2015)

day2

Cuma günü maalesef yolların değiştirilmesi ve kaba bir görevli yüzünden Epica ve Ensiferum’u kaçırdık. Ancak Sepultura’ya yetişebildik.

On Friday we sadly missed Epica and Ensiferum, due to a change of paths and a very unfriendly guard. We only made it to Sepultura.


Sepultura-S

Black Stage’de sahne alan Sepultura’ya ulaşabilmek için birkaç kilometrelik balçıkla kaplı alanı geçmek zorundaydık ve bu durum grubu kılpayı yakalayabilmemize neden oldu. Infield görüş açımıza girdiğinde kulağımıza Troops of Doom’un ilk notaları gelmeye başlamıştı bile. Bu efsane şarkıyı kaçırmamak için var gücümüzle balçık üzerinde koşturmaya başladık ve şarkı bitmeden sahneye vardık. Konser öncesinde setliste hiç bakmadığım için bu şarkıyı ilk şarkı olarak duymam beni dumura uğrattı. Sonrasında grup kendisine tanınan kısa zamanı en verimli şekilde kullanmak adına klasiklerini peşisıra dizdi. Bir fizik deneyi olarak Roots Bloody Roots’un balçık üzerinde zıplayabilme yetisi kazandırdığını da görmüş olduk.

Evet, Max’siz Sepultura bence hiçbir zaman gerçek Sepultura olamayacak. Green her ne kadar elinden geleni yapsa da (ve kendisine saygı duysam da) dünya gözüyle bir Max’li Sepultura izleyebilmeyi çok isterdim. Kim bilir, belki Wacken’ın 30. yılı şerefine böyle bir şey olur (lütfen olsun).

We had to cross an area of a couple of kilometers covered in sticky mud to reach Sepultura who was playing on Black Stage and that resulted in barely making it to the band. By the time the infield was in sight, the first notes of Troops of Doom could be heard. We started to run on mud so as not to miss this cult song and made it to the stage before the song was over. It was a shock to hear Troops of Doom as the opening song since I had not checked the band’s setlist before the concert. The band, then, played their classics one after another to make the of the limited time that they were allowed. As a physics experiment, we found out that Roots Bloody Roots could actually make you jump on mud.

Yes, in my opinion, a Sepultura without Max can never be the real Sepultura. Although Green is doing his best (and I respect him), I would really love to watch the band with Max. Who knows, maybe this will happen in the 30th anniversary of Wacken (please let this happen).

Şarkı listesi / setlist:

  1. Troops of Doom
  2. From the Past Comes the Storms
  3. Inner Self
  4. Arise
  5. Refuse/Resist
  6. Roots Bloody Roots
  7. Choke
  8. Convicted in Life
  9. Kairos
  10. Orgasmatron
  11. The Vatican
  12. Polícia

Volkan


kvelertak

Sepultura’nın ardından başımızı sağa, True Metal Stage’de çalan Kvelertak’a çevirdik. Pek de beklemediğimiz biçimde tüm etkinliğin en iyi konserlerinden biri oldu. Baştan belirtelim, müziklerini tanımlamak hatta sınıflandırmak boşa çaba olur. Kendileri pek eğlenceli (hatta neşeli), blues temelli, black metal ve temiz vokalli, tamamen Norveççe rock/metal yapıyorlar diyebiliriz. 3 gitarist genelde aynı fakat farklı tonda çalarak bir çeşit sludge / stoner sound’u yaratıyor. Bu kadar erken saatte zil zurna sahneye çıkan vokalisti saymazsak sahne görüntüleri pek sıra dışı değildi. Vokalist bütün rock star numaralarını yaptı; iki kez yaptığı stage dive esnasında (ve daha da) paldır küldür düştü. Yine de birkaç kilo verse, ya da üstüne bir şey giyse güzel olur. Zıplayan can simidine bakmaktan arada dikkatim dağıldı. Ama konser sonunda hepimiz Kvelertak fanı olduk.

Sonra başımızı sola çevirip At the Gates’i izledik.

After Sepultura, we turned our heads right, to the True Metal Stage for Kvelertak, who turned out to be another highlight of the whole event. Now, it is futile to define or even classify their music. They play an entertaining (and happy?), blues-based rock/metal with shrieking and clean vocals, with Norwegian lyrics. Three guitarists mostly play the same parts, but with slightly different tones, giving sort of a sludge / stoner sound. Their stage appearance was nothing extraordinary, except the front man, who was quite drunk at such an early hour. He did all the rock star shenanigans, including stagediving – twice, stumbling and falling in the process. He could lose a few kilos, though, or consider wearing a shirt. Overall we ended up Kvelertak fans at the end of the show.

Then we turned our heads to the left again to the Black Stage for At the Gates.

Şarkı listesi / setlist:

  1. Kvelertak
  2. Nekroskop
  3. Evig Vandrar
  4. Blodtørst
  5. Undertro
  6. Ulvetid
  7. Fossegrim
  8. Offernatt
  9. Månelyst
  10. Bruane Brenn
  11. Mjød

Özay


at_the_gates

At the Gates’i izlemek için sahnenin ön kısmına kadar gitmedik. Grup benim için Slaughter of the Soul’dan ibaret olduğundan ve o albümden sadece bir iki parça çalınacağı için uzakta izlemek yeterli oldu. Tompa her ne kadar yaşının üzerinde bir enerjiye sahip olsa da vokalleri artık eskisi gibi değil. Yine de grup coşkulu bir kitleye çaldı ve iyi bir performans sergiledi.

We did not go to the front side of the stage to watch At the Gates. It sufficed to watch them from far since the band mostly meant Slaughter of the Soul to me. While Tompa has an energy way beyond his age, his vocals are not as good as they used to be. But still, the band played before their crazy fans and put up a good performance.

At the Gates full show – Pro-Shot

Şarkı listesi / setlist:

  1. Death and the Labyrinth
  2. Slaughter of the Soul
  3. Cold
  4. At War With Reality
  5. Terminal Spirit Disease
  6. The Circular Ruins
  7. Under a Serpent Sun
  8. Heroes and Tombs
  9. World of Lies
  10. Suicide Nation
  11. Nausea
  12. Kingdom Gone
  13. The Book of Sand (The Abomination)
  14. Blinded by Fear

Volkan


Queensryche

Queensrÿche daha önceden izlemediğim bir gruptu ve performanslarını merak ediyordum. Grubun her albümünü çok sevmesem de Rage for Order ve Operation Mindcrime hatrına konseri izlemem gerekiyordu. Özellikle de Geoff Tate’siz Queensrÿche’ın nasıl olacağı benim için ayrı bir merak konusuydu. Operation Mindcrime ağırlıklı bir çalma listesi ile sahne alan grup oldukça başarılı bir performans sergiledi. Yeni albümleri Condition Hüman’dan bir parça (Arrow of Time) çaldılar. Grubun yeni vokalisti Todd La Torre de gruba gayet uyum sağlamış.

I had never watched Queensrÿche before and I was curious about their show. I don’t like all of their albums but I had to watch the show for the sake of Rage for Order and Operation Mindcrime. It was another point of curiosity for me to see how the band sounded without Geoff Tate. The band played a setlist heavily dominated by songs from Operation Mindcrime and was really good. They also played a new song (Arrow of Time) from their latest album Condition Hüman. The new singer Todd La Torre seems to fit the band quite well.

Queensrÿche full show – Pro-Shot

Şarkı listesi / setlist:

  1. Anarchy-X
  2. Nightrider
  3. Breaking the Silence
  4. The Whisper
  5. En Force
  6. Warning
  7. The Needle Lies
  8. NM 156
  9. Arrow of Time
  10. Eyes of a Stranger
  11. Queen of the Reich
  12. Take Hold of the Flame

Volkan


annihilator

Jeff Waters… Aslında sadece bu iki kelimeyi yazıp yorumu bitirebilirdim. Fakat bu sefer konserin ne kadar manyak olduğunu ama ne kadar boktan bir ortamda verildiğini anlamazdım. Annihilator’ı geçen sene ilk kez İstanbul’da izlemiştim ve tam anlamıyla kendimden geçmiştim. Tabi o zaman vokallerde Dave Padden vardı. Bu sefer Jeff Waters hem gitar hem de vokallerdeydi. Bu kadro Annihilator’ın Jeff Waters’ın tek kişilik grubu olduğu gerçeğini daha da perçinleyen bir görünüm sunuyor. Bir adam hem gitar makinesi, hem iyi bir vokalist, süper bir frontman hem de komik olursa o adamın zaten kendisine ait bir grubu olmalı, değil mi?

Party stage’de çıkan Annihilator kendisinden beklendiği üzere süper bir konser verdi ve harika parçalar çaldı. W.T.Y.D., Allison Hell gibi başyapıtları tekrar dinlemek çok keyifliydi. Konserin sürprizi Set the World on Fire’da davula az sonra True Metal Stage’de çıkacak olan Dream Theater’ın davulcusu Mike Mangini’nin geçmesiydi. Müthiş konser efsane parça Human Insecticide ile sona erdi.

Peki, eksi noktalar nelerdi? Öncelikle favori albümüm olan Criteria for a Black Widow’dan tek bir parçanın bile yer almaması hayal kırıklığıydı. İkincisi ise, zeminin Party Stage önünde rezalet durumda olmasıydı. Evet, her yer kötüydü ama Party Stage en berbat durumda olan sahneydi. Bu rezaletten ertesi gün Cannibal Corpse da nasibini aldı. Sahne önünde bazı yerler geçilemez durumdaydı ve ben resmen bir çamur göletinin kenarında konseri izledim.

Ne olursa olsun, konser çok iyiydi. Annihilator çöplükte de konser verse, Britney Spears coverları  da çalsa izlenir.

Jeff Waters… I could have summarized the review with these two words and been done with it. But then, I wouldn’t have been able to tell you how awesome the show and how fucked up the ground was.  I watched Annihilator last year in Istanbul for the first time and it was a total blast. Back then Dave Padden was the singer. Now, Jeff Waters was both on guitars and vocals. This line-up seems to confirm the fact that Annihilator is Jeff Waters’s one-man-band. A man, who is a guitar machine, a good singer, an awesome frontman and an funny guy, deserves his own band anyway, right?

Annihilator kicked ass on the Party Stage as was expected of them and played great songs. It felt so good to listen to masterpieces such as W.T.Y.D., Allison Hell again. It was a surprise to watch Mike Mangini, drummer of Dream Theater who would be taking the neighbouring True Metal Stage  soon, playing the drums on Set the World on Fire. The fantastic show ended with mighty Human Insecticide.

And the down sides? Firstly, it was a big disappointment that no songs from Criteria for a Black Widow, my personal favorite, was played. Secondly, the ground in front of the Party Stage was terrible. Yes, everywhere was very bad but Party Stage was the stage in the worst condition. Cannibal Corpse, too, had their share of this mess the next day. Some parts in front of the stage was impassable and I literally watched the show beside a lake of mud. 

All in all, the show was so good. I would even watch Annihilator playing Britney Spears covers in a city dump.

Şarkı listesi / setlist:

  1. Suicide Society
  2. No Way Out
  3. Creepin’ Again
  4. King of the Kill
  5. Set the World on Fire
  6. W.T.Y.D.
  7. Refresh the Demon
  8. City of Ice
  9. Phantasmagoria
  10. Bliss
  11. Second to None
  12. Alison Hell
  13. Human Insecticide

Volkan


Anaal-Nathrakh

Queensrÿche’ın ardından sırf meraktan Anaal Nathrakh’ı izlemek için Volkan’dan ayrıldım. Sonuçta İngiltere’den çok sayıda extreme metal grubu çıkmıyor. Nedeni varmış. Anaal… dümdüz death / grind yapıyor. Arada temiz (opera?) vokal de yapan vokalist şarkı aralarında sosyal içerikli mesaj verip şarkılarda ayıp şeyler söylüyor. Yine şarkı arasında 2. gitaristi getiremediklerini söyledi ki daha ne olsun dedirtti.

After Queensrÿche, I left Volkan to see Anaal Nathrakh, out of curiosity. You don’t come across many British extreme metal bands, and for good reason. Anaal… play a straight-to-your-face death/grind, with occasional clean (operatic?) vocals. The front man likes giving social speeches between songs and then proceeds to growl about genitalia. The band even failed to stage their second guitarist, which added to their misery.

2015-07-31_WOA_Day 2_(0341)_Anaal Nathrakh

Şarkı listesi / setlist:

  1. Forging Towards the Sunset
  2. Between Shit and Piss We Are Born
  3. The Joystream
  4. Of Fire, and Fucking Pigs
  5. Idol
  6. Do Not Speak

Özay


thyrfing

Thyrfing Anaal Nathrakh hayal kırıklığını unutturdu. İsveçli black metalciler hem sahne görüntüsü hem de performansıyla oldukça etkiliydi. Pek sık rastlanmayan şekilde bas gitarın öncülüğünde, keyboard ve kadın vokal destekli Viking etkili gayet güzel dinlemelik black metal çalıyorlar. Ama Thyrfing’in gerçek sihri dinleyiciyi anında müziğin içine almasında yatıyor. Erken ayrılmak çok çok zor oldu ama Volkan’la kaçırma seçeneği olmayan bir yer ve zamanda randevulaşmıştık.

Thyrfing quickly made me forget about the disappointment. The Swedish black metal sextet was impressive both in stage appearance and performance; an unlikely bass-led, Viking inspired black metal with occasional keyboards and female vocals. The magic of Thyrfing was their ability to instantly pull the audience in the music. It was a huge wrench to leave early, but I had to meet Volkan at the rendezvous point and time, which was not optional.

Şarkı listesi / setlist:

  1. Mot Helgrind
  2. The Voyager
  3. Griftefrid
  4. Sweoland Conqueror
  5. Veners förfall
  6. Digerdöden
  7. Storms of Asgard
  8. Kaos återkomst

Özay


Dream_Theater_(Logo)

Dream Theater’ı daha önce bir kez İstanbul’da izlemiştim. Grubun çok büyük bir fanı olmasam da çok sevdiğim şarkıları var ve müzisyenliklerine saygım sonsuz. Her bir grup elemanı başlı başına bir müzik dehası. Ancak Portnoy’un gruptan ayrılması benim için Drogba’nın Galatasaray’dan ayrılması gibi bir etki yapmıştı. Bir yandan Portnoy’u canlı olarak izlediğim için kendimi şanslı sayıyorken bir yandan da Mangini’nin performasını da izlemek istiyordum.

Mangini tam anlamıyla insanüstü bir performans ortaya koydu. Tabi ki diğer elemanlar da öyle. Petrucci yine cool duruşuyla ve sololarıyla mest etti. Grubun şarkıları uzun ve süresi kısa olduğu için çok fazla parça çalamasa da sürelerinin hakkını verdiklerini söyleyebilirim. Her albümden tek bir parça çalmaları aslında akılıca bir taktik olmuş – bunu konserden sonra setlist’ten öğrendim. Bir Pull Me Under çalsalar fena olmazdı ama şu da bir gerçek ki, headliner olmadıkları sürece Wacken’da her grubun bir çok şarkıdan taviz vermesi mecburi.

I had watched Dream Theater once before in Istanbul. I am not a die-hard fan of the band, but I respect their musicianship and I have some personal favourite songs. Each member is like a music genius. But Portnoy leaving the band made me feel they way I did when Drogba left Galatasaray. While I was considering myself lucky tho have watched the band with Portnoy, I would love to see them with Mangini this time. 

Mangini put up performance that is beyond human capabilities. And so did the other members. Petrucci was glorious with his cool attitude and killer solos. The band could not play many songs since their songs were long but time was short. Yet I can say that they made the most of their time. It was a clever choice to play only one song from each album – I learned this on setlist after the show. I could really use Pull Me Under but it is clear that all the bands have to sacrifice many songs on Wacken as long as they are not headliners.

Dream Theater full show – Pro-Shot

Şarkı listesi / setlist:

  1. Afterlife
  2. Metropolis Pt. 1: The Miracle and the Sleeper
  3. Burning My Soul
  4. The Spirit Carries On
  5. As I Am
  6. Panic Attack
  7. Constant Motion
  8. Bridges in the Sky
  9. Behind the Veil

Volkan


bls

Black Label Society grup çakışmalarında feda ettiğimiz gruplardan biriydi. Fakat çok da üzüldüğümü söyleyemeyeceğim. Uzaktan bir iki parça izledik ve yetti. Zakk Wylde’ı geçen sene Metal All-star konserinde İstanbul’da izlemiştim ve resmen ağzım açık kalmıştı. İnsan böylesi inanılmaz gitar yeteneklerinin daha iyi müzik yapmasını istiyor. Zakk Wylde’a saygım sonsuz olsa da BLS’nin yaptığı müzik çok bayık ve – çok affedersiniz – bir boka benzemiyor (Dorock tayfasının linçine hazırım). Sludge southern rifleri, Zakk’in müstesna sesine rağmen insanı esneten vokal partisyonları beni BLS’den uzak tutan ana faktörler. Üstüne üstlük, sırf motorcu karizması yapmak için deri yeleklerine BLS patchleri dikenler aklıma gelince koşa koşa Samael’e gittik.

Black Label Society was one of the bands we sacrificed for band clashes. But I can’t say that I’m sorry. We just watched a couple of songs from far and that was enough. I watched Zakk Wylde in Metal All-star show in Istanbul and it was a jaw-dropping performance. One wishes that such an incredible talent would make better music. I respect Zakk Wylde to a great extent but BLS plays really dull music and –  sorry but – it sounds like crap (let the lynch begin). The sludge southern riffs and sleepy vocal partitions despite Zakk’s unique voice are the main points keeping me at a distance with the band. On top of this, when I remembered the wanna-be biker guys with BLS patches on their leather kuttes we ran way to watch Samael.

Şarkı listesi / setlist:

  1. The Beginning… At Last
  2. Funeral Bell
  3. Bleed for Me
  4. Heart of Darkness
  5. Suicide Messiah
  6. My Dying Time
  7. Damn the Flood
  8. Guitar Solo
  9. Godspeed Hell Bound
  10. In This River
  11. The Blessed Hellride
  12. Concrete Jungle
  13. Stillborn

Volkan


samael

Dinlenmek, bir şeyler yemek ve Samael’e zamanında yetişmek için Black Label Society konserini es geçtik. Samael çıktığında çadır tıklım tıklım doluydu. Söylemem gerek, konu Samael olduğunda nesnel olamıyorum. 1996’da Rain’i ilk dinlediğimden beri endüstriyel / deneysel black metale dönen İsviçreli grubun hayranı, hastası,  bayrak taşıyanıyım. Xytras akustik davulu bırakıp keyboard ve davul programlamaya geçince ciddi bir tartışma da yaratan grup giderek daha farklı denemelere, konulara ve âlemlere geçti ve yavaş tempolu ham black metal’den avantgarde / elektronik metale evirildi. Belli ki hayal kırıklığına uğrayan tutucu fan kitlesinin de farkındalar; bir süredir “köklere dönüş” durumundalar. İlk işaret 2009’da çıkan Above albümünde görüldü (ne var ki hiç bu kadar yüksek tempoda müzik yapmamışlardı). Bu sene de, 1994’ün kült “Ceremony of Opposites” albümünü baştan sona çalıyorlar. Albümde grubun uzun süre önce terk ettiği temalar ön plandaydı. Bu benim ikinci Samael konserim oldu ve yine aklım başımdan gitti. Sahne performanslarını başka bir şeyle kıyaslamak veya buna hazırlanmak söz konusu değil. Albümü baştan sona ünlü matematiksel kesinlikleriyle çalmaları yetmedi, güzellik olsun diye bir de yeni şarkı çalarak bir saatlik transı bitirdiler. Samael’in ardından canımız çıkmış bir şekilde VIP çadırına dönerek zavallı bacaklarımızı dinlendirmeye çalıştık. Nuclear Assault için W:E:T Stage’e geri döndük.

We skipped Black Label Society in order to refuel and reach Samael, who played to a full tent, in time. Now I cannot be objective when it comes to Samael, one of my all-time favourites. Ever since the first beats of “Rain” struck me back in 1996, I have been a fervent fan of the black metal – turned industrial Swiss band. The band also caused a lot of well-known controversy, as Xytras gave up his drum kit in favour of the keyboard and drum programming and as the band ventured ever deep in experiments, new sounds, concepts and as such evolved itself from a crude slow tempo black metal to an avant-garde, electronic metal music. They evidently are aware of the disgruntled fans’ criticism and have been in a “return to the roots” phase for some time. The first sign was 2009’s “Above” (however the band had never played at such fast tempo). And this year they have been touring to play the cult “Ceremony of Opposites”, the 1994 album formed on themes which the band long departed, in its entirety. This was my second live Samael experience and it blew my mind, once again. Their stage performance is beyond compare and something one cannot be prepared for. They played the album out in their signature militaristic precision, and even threw away a new song for good measure, thus ending the hour-long trance. After Samael, pretty worn out we headed back to the VIP tent to rest our poor legs. We returned to the W:E:T Stage to watch Nuclear Assault.

Şarkı listesi / setlist:

  1. Black Trip
  2. Celebration of the Fourth
  3. Son of Earth
  4. Till We Meet Again
  5. Mask of the Red Death
  6. Baphomet’s Throne
  7. Flagellation
  8. Crown
  9. To Our Martyrs
  10. Ceremony of Opposites
  11. The Truth Is Marching On

Özay


nuclear_assault

Nuclear Assault W:O:A 2015’in bende en çok heyecan uyandıran gruplarından biriydi. Yıllardır izlemek isteyip de izleyemediğim bir grup olduğundan hemen çadırdaki yerimizi aldık. Grup çadırda müthiş bir seksenler fırtınası estirdi ve muhteşem klasiklerini döşedi. 50’ye merdiven dayamış grup üyelerinin performansı yanında çok kayda değer olmasa da, New Song, Sin, Hang the Pope boyun kaslarımızı sonuna kadar zorlayan şarkılardı. Setlist’te şarkı listesi girilmemiş ama konser esnasından bazı parçaları not almıştım:

Nuclear Assault was one of the bands that stirred me in W:O:A 2015. We took our places in the tent right away since it was a band that I had long wanted to watch. They stormed the tent the eighties way and and played their killer classics. New Song, Sin, Hang the Pope pushed our neck muscles to their limits although it may not be worth mentioning considering the band’s performance who were almost in their fifties. The setlist was not published on the web but I took some notes:

Şarkı listesi (hatırlayabildiğim kadarıyla) / setlist (as far as I can remember):

  1. New Song
  2. Sin
  3. Hang the Pope
  4. My America
  5. Trail of Tears

Volkan


runningwild

Nuclear Assault’tan sonra VIP çadırına geri döndük ve arada Running Wild’ın bir kısmını uzaktan izledik.

Running Wild’ı W:O:A 2009’da, kariyerlerinin son konserlerinde izlemiştim. En azından grubun o zamanki beyanı buydu. Bu özel etkinlik için de gruba 2 saatlik süre verilmiş ve grup tüm kariyerini sahneye koyup izleyenleri coşturmuştu. Tam anlamıyla müthiş bir konserdi ve tarihi bir konser tanıklık etmiş olmak ayrı bir keyif verici duyguydu.

Fakat grup iki sene sonra tekrar bir araya geldi ve vasat bir albüm olan Resilient’ı çıkardı. 2015’te de tekrar W:O:A’da sahnedeydi. RW benim için tüm zamanların en favori gruplarından olsa da bu geri dönüş fiyaskosu gruptan biraz soğumama yol açtı. Gerçi Under Jolly Roger ve Riding the Storm gibi kült parçaları tekrar Wacken sahnesinden duyunca tüylerim diken diken olmadı değil.  En sevdiğim RW parçası olan Riding the Storm’u bitirip daha önce hiç izlemediğim My Dying Bride’ı izlemek için yola koyulduk.

After Nuclear Assault Again we returned to the VIP tent, also caught a glimpse of Running Wild from distance.

I watched Runnig Wild in W:O:A 2009, in the last show of their career. At least so was their claim back then. The band was given two hours for this special occasion and the band rocked the stage with songs from all their career. It was really a blast and it was additionally fantastic to witness that historic show.

However, the band reunited two years later and released the avaerage Resilient. And they took the stage again at Wacken in 2015. Despite RW being one of may all-time favourite bands, this come-back fail made me lose interest a little bit. Anyway, it gave me goosebumps to watch cult songs such as Under Jolly Roger and Riding the Storm. We finished Under Riding the Storm, my personal fave, and headed out to wactch My Dying Bride whom I had never watched before.

Running Wild full show – Pro-Shot

Şarkı listesi / setlist:

  1. Under Jolly Roger
  2. Jennings’ Revenge
  3. Genghis Khan
  4. Locomotive
  5. Riding the Storm
  6. Into the West
  7. Raw Ride
  8. Drum Solo
  9. White Masque
  10. Riding on the Tide
  11. Diamonds of the Black Chest
  12. Soldiers of Fortune
  13. Bad to the Bone
  14. Bloody Island
  15. Little Big Horn

Volkan


mydyingbride

My Dying Bride uzun ve yorucu güne mükemmel ve acı dolu bir son oldu. İlk MDB deneyimim olduğu için çok meraklıydım. Hayal kırıklığına uğramadım. Kafadan “Your River” ile giriş yaptılar ve konser boyunca acı, üzüntü, ıstırap, yitim… çektirdiler. Aaron dinleyicilerle hemen hemen hiç konuşmadan üzüntü ve pişmanlık içinde yerde kıvrandı. Doğal olarak bir süre sonra insan bunun ne kadarının samimi olduğunu, nereden sonra ticari bir hareket olduğunu düşünüyor.

My Dying Bride was the perfect, although painful, end to the long day. It was to be my first live MDB experience and I was very curious. I wasn’t disappointed. They went head on with “Your River” and kept on inflicting pain and sorrow and suffering and loss and… Aaron rarely spoke to the audience but wallowed in sadness and regret. But after a while one wonders, how much of this is genuine and when does it become a commercial gimmick.

Şarkı listesi / setlist:

  1. Your River
  2. A Kiss to Remember
  3. Catherine Blake
  4. Turn Loose the Swans
  5. She Is the Dark
  6. The Cry of Mankind
  7. The Thrash of Naked Limbs
  8. God is Alone

Özay


Kaynaklar / resources:

http://www.setlist.fm/setlist/sepultura/2015/wacken-open-air-wacken-germany-6bf66ec2.html
http://www.setlist.fm/setlist/kvelertak/2015/wacken-open-air-wacken-germany-7bf66ec4.html
http://www.setlist.fm/setlist/at-the-gates/2015/wacken-open-air-wacken-germany-63f66ec3.html
http://www.setlist.fm/setlist/queensryche/2015/wacken-open-air-wacken-germany-7bf66ec0.html
http://www.setlist.fm/setlist/annihilator/2015/wacken-open-air-wacken-germany-73f66eb9.html
http://www.setlist.fm/setlist/dream-theater/2015/wacken-open-air-wacken-germany-6bf66ece.html
http://www.setlist.fm/setlist/anaal-nathrakh/2015/wacken-open-air-wacken-germany-6bf66eb6.html
http://www.setlist.fm/setlist/thyrfing/2015/wacken-open-air-wacken-germany-13f66145.html
http://www.setlist.fm/setlist/black-label-society/2015/wacken-open-air-wacken-germany-6bf66efa.html
http://www.setlist.fm/setlist/running-wild/2015/wacken-open-air-wacken-germany-1bf66140.html
http://www.setlist.fm/setlist/samael/2015/wacken-open-air-wacken-germany-73f66eb1.html
http://www.setlist.fm/setlist/my-dying-bride/2015/wacken-open-air-wacken-germany-63f66eb3.html

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s