W:O:A 2015 Report – Day 1 (30.07.2015)

day1


rob_zombie
Bizim için festivalin ilk konseriydi ve en çok izlemek istediğim gruplardan biriydi. Zeminin en kötü olduğu zamanda sahneye çıkmaları dışında her şey harikaydı. Her taraf öylesine çamur kaplıydı ki bazı alanlara girmek olanaksızdı. Grup harika bir performans sergiledi. Superbeast, Dragula gibi klasiklerin yanı sıra bol miktarda cover çaldılar. Enter Sandman güzel bir sürprizdi. Basçı Piggy D. sanırım her şarkıda farklı bir gitar kullandı. Sahnede enerjinin önemli bir kısmını da Marilyn Manson’ın eski uzun dönem davulcusu Ginger Fish verdi. Yüzünde tam boy bir ters haç makyajıyla sahneye çıkan ve sürekli gülen davulcunun enerjisi grubu ve seyircileri sürekli ateşledi.

This was the first show we watched at the festival and it was a band which I long wanted to see live. It was all great save for the fact that they played when the festival ground  was at its worst. It was so damn muddy all over that some zones were totally impassable. The band played really awesome. Aside from the classics such as Superbeast and Dragula, they played quite a lot of covers. Enter Sandman was a nice surprise. As far as I remember Piggy D. played different basses on each song. The stage was particularly energized by Ginger Fish, Marilyn Manson’s long standing ex-drummer. He appeared with an upside down cross make up and a constant smile on his face and fired up the band and the fans alike.

Çalma listesi / set list (setlist.fm):

1. Teenage Nosferatu Pussy
2. Super-Charger Heaven (White Zombie song)
3. Superbeast
4. Get Up (I Feel Like Being a) Sex Machine (James Brown cover)
5. Living Dead Girl
6. Dead City Radio and the New Gods of Supertown
7. Drum Solo
8. More Human Than Human (White Zombie song)
9. Sick Bubble-Gum
10. Pussy Liquor
11. Meet the Creeper
12. Never Gonna Stop (The Red, Red Kroovy)
13. Blitzkrieg Bop (Ramones cover)
14. Enter Sandman (Metallica cover) (only half played then abandoned)
15. Thunder Kiss ’65 (White Zombie song) (with Guitar Solo and “School’s Out” snippet)
16. Dragula

Rob Zombie – Live @ W.O.A 2015 (Pro-shot)
http://www.youtube.com/watch?v=8vys7Qe7tg8

Volkan – Özay


savatage-4fb09982df835transsiberian_orchestra_logo_0_1412229224

Festivale gitmeden önce eğer W:O:A 2015’te bir grup izleme şansım olsaydı bu hakkımı Savatage’dan yana kullanırdım diye düşünüyordum. Şimdi dönüp baktığımda ne kadar haklı olduğumu görebiliyorum. Bu tarihi konsere tanıklık ettiğim için açıkçası kendimi çok şanslı hissediyorum. Dünyada eşi benzeri görülmemiş bu buhteşem performansı Savatage sevmeyenler bile eminim ağzı açık izlemişlerdir.

Eşi benzeri görülmemiş olmasının sebebi konserin aynı anda iki sahnede birden verilmiş olmasıydı. Wacken infield bölgesinde izleyicilerin bakış açısına göre sol tarafta Black Stage, sağ tarafta da True Metal Stage bulunur. Bu iki sahne Wacken’ın en büyük iki sahnesidir ve aynı anda sadece birinde konser olur. Bu sefer Black Stage’de Savatage, True Metal Stage’de ise Trans-Siberian Orchestra vardı. Gruplar önce tek tek sonra da eşzamanlı olarak iki saatten fazla süren inanılmaz bir performans ortaya koydular.

Önce Black Stage’de Savatage çıktı ve klasikleri birbiri ardına çaldı. 24 Hours Ago, Edge of Thorns, Jesus Saves, Gutter Ballet… Her bir şarkı görsel ve işitsel bir hazdı. Ardından sahne ışıkları söndü ve True Metal Stage’de Trans-Siberian Orchestra çıktı. Grup kalabalık bir kadroyla çaldı. 4-5 kişilik bir koro, 2 keman ve Jeff Scott Soto dahil birçok vokalist tam anlamıyla bir atışma havasında çaldı ve söyledi. Asyalı kemancının yaptığı işten çok keyif aldığı yüzünden hiç düşmeyen gülümsemeden anlaşılıyordu. TSO sadece kendi parçalarını değil Savatage parçalarını da çaldı ki bu konseri daha da güzel kılan detaylardan biriydi. Carmina Burana da güzel bir cover tercihiydi.

TSO’nun tek sahneli konserinden sonra en can alıcı kısım başladı: eşzamanlı iki sahneli konser. Konserin bu formatta olacağını bildiğimiz için tam iki sahnenin ortasında yer almamızın faydasını hatırı sayılır derecede gördük. Konseri kah önümüzdeki dev ekrandan, kah tenis maçı gibi kafayı sağa sola çevirerek ve nefesimizi tutarak izledik. Sağdaki sahnedeki keman solosunun ardından sol tarafta bir vokal düeti başlıyor, ondan sonra sağ tarafta koro giriyor; derken sol tarafta bir gitar solosu atışması… Sizin anlayacağınız, her anı cevher gibi olan eşsiz benzersiz bir konserdi. Yıllardır konserlere giderim, bugüne kadar izlediğim en uzun konser yaklaşık üçbuçuk saatlik bir Asım Can Gündüz performansıydı. Savatage/TSO konseri ise ikinci sıraya oturmuş oldu. Bir ara “biz izlemekten yorulduk, adamlar çalmaktan yorulmadı” geyiği yaptık hatta. Konserin kapanışı Savatage’ın efsanevi parçası Chance ile oldu. Kanon kısmında tüyler diken dikendi.

Konser rüzgarlı ve yağmurlu havada ve çamur kaplı bir zeminde olmasına rağmen seyircilerin katılımı çok yoğundu. Aşırı rüzgar yüzünden Jon Oliva’nın klavye çalarken ateş gösterisinden gelen alevler nedeniyle ellerinin yanmasına rağmen performansı bozmayıp devam etmesi (bilgi için Headbang’den Çağlan ve Amir’e teşekkür) kendisine olan saygımızı bir kat daha arttırdı.

Yine Amir’den öğrendiğimiz kadarıyla Savatage ve TSO festivale 107 kişilik bir ekip ile gelmiş. Zaten sağlam bir altyapı olmaksızın böylesi bir performasın altından kalkabilmek imkansız. Grubun üç ayda oluşturduğu setlisti çalabilmek için Jon Oliva resmen “yemeyi içmeyi bırakıp konsere hazırlandım” diyor (bkz: Blabbermouth).

Headbang dergisinden Çağlan ve Amir Jon Oliva baba ile bir röportaj yaptılar. Derginin Eylül sayısında bu röportajı ve Wacken 2015 kritiğini bulabilirsiniz.

Konserden sonraki en güzel şey ise VIP/Press alanında Zak Stevens ile karşılaşmam ve tüm Savatage CD’lerimi imzalatmam oldu. Tam anlamıyla ekmek kadayıfının üzerindeki kaymak gibiydi bu.

Before going to the festival, I thought that if I had had the chance to watch only one band, that would definitely have been Savatage. Looking back now, I can see how right I was to think so. Frankly, I feel very lucky to have the chance the witness this historical concert. This unparalleled fascinating performance must have dropped the jaws of even non-Savatage fans.

The reason for the show to be unparalleled was the fact that it took place on two stages simultaneously. From the fans’ viewpoint, Wacken has Black Stage on the left and True Metal Stage on the right. Those two stages are the two major ones and only one of them is used at one time. But this time, Savatage was on Black Stage and Trans-Siberian Orchestra was on True Metal Stage. The bands put up a fantastic performance one by one at first and then simultaneously which lasted more than two hours.

Savatage took the Black Stage first and played the classics one after another. 24 Hours Ago, Edge of Thorns, Jesus Saves, Gutter Ballet… Each and every song was an audio visual pleasure. The stage lights were off after the show and TSO came up on True Metal Stage. The band were very crowded. A chorus of 4-5 persons, 2 cellos and many singers including Jeff Scott Soto played and sung as if in rivalry with each other – in a good way of course.  It was clear from the constant smile on his face that the Asian cellist was enjoying every moment of his own performance. TSO not only played their songs but also included Savatage songs which added to the glory of the show. Carmina Burana was a very spectacular choice for a cover.

After TSO’s single-stage show, it was the time for the highlight of the show: a double-stage simultaneous show. Since we knew it beforehand, we watched the show somewhere between the two stages, which was a good choice given the physical nature of the event. We watched it now on the LED screen, then on the stages turning our heads left and right all the time as if watching a tennis match with breaths held.  A duet begins on the left stage after a cello-solo on the right, then the chorus kicks in on the right which is followed by a guitar solo duel on the left… Long story short, every moment was so precious and unique. I have watched live shows for many many years and the longest performance I have watched was an Asım Can Gündüz show which lasted about a good three and a half hours. Savatage/TSO is now in the second position. We were even like “we’re tired by only watching but they are still not” at times. The closing song was the mighty Chance by Savatage. We had the goosebumps in the canon  part.

The festival area was packed by thousands of fans even though the show took place in a windy/rainy weather and on a muddy ground. Our respect for Jon Oliva truly doubled when we learned later from Amir and Çağlan from Headbang magazine that he continued the show even when his hands were burnt by the pyros on the stage in the strong wind.

Another thing we learnt from Amir was that Savatage and TSO had came to the festival with a squad of 107 persons. It is almost impossible to undertake such a show without a sound infrastructure anyway. Jon Oliva says in an interview that he quit eating and drinking to prepare for the show (see: Blabbermouth).

Çağlan and Amir made an interview with Jon Oliva for Headbang. You can read this interview and the review of W:O:A 2015 in the September 2015 issue of the magazine.

Meeting Zak Stevens and getting autographs on my Savatage CDs was the best thing to happen after the show. That was truly a cherry on top.

The pro-shot version of the show has not been published yet. I hope that this recording will be released as a DVD and we can experience those glorious two hours again and again. 

Last but not least: I have long wanted to watch a couple of bands (I still do) and Savatage was one of them. I had partially met this expectation of mine at the Circle II Circle show in Istanbul on July 4th, 2004, but that was not enough. It was indeed a once-in-a-life-time experience to watch the band after 11 years with all the members (and more) in a very special show. I hope you too will watch all the bands you want to watch…

Çalma listesi / setlist (setlist.fm):

  1. The Ocean
  2. Gutter Ballet
  3. 24 Hrs. Ago
  4. Edge of Thorns
  5. Jesus Saves
  6. The Storm
  7. Dead Winter Dead
  8. Hall of the Mountain King
  9. The Mountain
  10. Carmina Burana
  11. Turns to Me
  12. Another Way
  13. Piano Solo
  14. Mozart and Memories
  15. Morphine Child
  16. King Rurick
  17. Believe
  18. Chance
  19. Christmas Eve (Sarajevo 12/24)
  20. Requiem (The Fifth)

Gitarre & Bass dergisinin Jon Oliva, Paul O’neill ve Al Pitrelli ile yapmış olduğu röportaj:

Interview with Jon Oliva, Paul O’neill ve Al Pitrelli by Gitarre & Bass magazine:

Volkan

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s